هرچند اشعه های آفتاب به چشمانم فرصت نگریستن به آسمان نمیدهد٬ اما با نگاهی کوتاه همراهی اش میکنم و لحظه شماری٬تا این بار نیز غروب کند و ماهی دیگر طلوع...و خبر رویت احتمالی اش را بشنوم.ماهی که زیبایی خاص دارد...به هر حال این ماه نیز می آید و میرود٬ و اما ما...ما میمانیم و میزان بهره وری از برکاتش..کافی است چند دقیقه ای باخود خلوت کنیم٬ به دقایق و روزهای عمر در طول یکسال فکرکنیم: چگونه بودیم؟نیکی ها٬بدی ها٬دل چندنفر را به دست آوردیم و صدای شکستن چند دل را درآوردیم؟چندبار مغلوب نفسمان شدیم و چندبار با افتخار مغلوبش کردیم؟به رمضان سالهای قبل فکرکنیم٬چه خاطراتی به ذهنمان میاید؟(اگرخاطره خوب و مفیدی به یاد دارید٬ماراهم بهره مند کنید) من که در نهایت به این سخن زیبا که قبلا شنیده بودم رسیدم:" الهی٬توچه بی انتها میبخشی و ما چه حسابگرانه تسبیح میگوییم..."  برای ختم کلام چندجمله نیایشی زیبا  که زمانی٬دوستان عزیزی برایم ارسال کرده بودند٬قید میکنم...

خداوندا همانگونه که عنایتت همیشه شامل حال من بود٬از این پس هم رهایم نکن٬ خداوندا کمک کن دیرتر برنجم٬زودتر ببخشم٬کمترقضاوت کنم٬بیشتر فرصت دهم... خداوندا از پاداش معافم کن٬از بخشش نا امیدم کن٬از بهشت مایوسم کن٬تا هرچه میکنم به سودای انعام تو نباشد...

پیشاپیش حلول این ماه عزیز مبارک...التماس دعا